Nowy styl w architekturze, wzorowany na formach architektonicznych starożytnego Rzymu i Grecji. Charakterystyka klasycyzmu.

Nowy styl w architekturze, wzorowany na formach architektonicznych starożytnego Rzymu i Grecji. Charakterystyka klasycyzmu.


Historia narodzin klasycyzmu. Wpływ jej na rozwój sztuki.

Czy budowle powstałe w tym okresie były bogate w zdobienia? Co one przedstawiały?

Klasycyzm w architekturze określany jest jako styl, który wzorował się na formach architektonicznych starożytnego Rzymu oraz Grecji. Jego początki sięgają połowy osiemnastego wieku jako reakcja na formalny przepych architektury baroku irokoko. Określenie klasycyzm oznacza w architekturze nawiązanie do architektury klasycznej. Analogiczny termin Klassizismus, występuje ono w języku niemieckim, w czasie kiedy m.in. we Francji czy w Anglii definiuje się ten okres jako architekturę neoklasyczną. Termin architektura neoklasycystyczna w odniesieniu do klasycystycznej jest błędem, ponieważ mianem neoklasycyzmu definiuje się klasycyzujące tendencje od końca dziewiętnastego wieku. Architektura klasycystyczna posiadała swoje źródła w 2 prądach architektonicznych: francuskim klasycyzującym baroku oraz związaną z nim tradycją racjonalistyczną, jak i w angielskim malowniczym stylu (picturesque), który związany był z rodzącą się potęgą imperium. Na początku XVIII wieku można było zaobserwować prąd w architekturze europejskiej, który sprzeciwiał się tendencjom architektury barokowej oraz rokokowej. Najsilniej można było go zaobserwować w palladianizmie Wysp Brytyjskich, gdzie barok nigdy nie uzyskał takiego bogactwa jak na kontynencie. Także architektura skrzydła Luwru skonstruowanego przez Claude'a Perrault, pałaców w Berlinie oraz fasad bazyliki św. Jana na Lateranie w Rzymie mają cechy klasycyzujące. Wiedza o dorobku kulturowym starożytnych wzrosła w miarę upływu czasu. W 1755 do Rzymu przybył niemiecki historyk Joachim Winckelmann, dzięki któremu zostały opracowane pierwsze syntetyczne dzieje sztuki starożytnej. Sformułował on również najważniejsze cechy oraz pojęcia jakie dotyczyły sztuki antycznej w terminach szlachetnej prostoty oraz spokojnej wielkości. [Reklama: parkiety kraków, serwis rolet zewnętrznych] W 1776 roku pojawiły się grafiki Giovanniego Battisty Piranesi, które obrazowały starożytności rzymskie, później ukazały się także ryciny Stuarta oraz Revetta. Po nich ukazały się także inne dzieła artystów klasycystycznych, które wywarły wielki wpływ na rozwój sztuki oraz architektury XVIII w. Duży wpływ miał również rozwój mieszczaństwa oraz nowe zadania dla architektów czy urbanistów - budynki użyteczności publicznej, takie jak teatr oraz publiczny plac o charakterze reprezentacyjnym, gdzie szukano wzorca w agorze i forum. W latach sześćdziesiątych oraz siedemdziesiątych XVIII wieku klasycyzm przenikał do dalszych państw europejskich, obok podstawowego prądu, który opierał się szczególnie na architekturze greckiej, wytwarzając różne lokalne szkoły. W Niemczech najbardziej zaznaczyła się tradycja Schinklowska, która dążyła do nadania budynkowi zdyscyplinowanej ale również lekkiej struktury. Po upłynięciu zasadniczego okresu klasycyzmu, czyli około 1815 trwał on przez cały wiek XIX jako jeden ze stylów historycznych. Dwudziestowieczne tendencje klasycyzujące zwane jest również neoklasycyzmem.

Czym charakteryzował się ten styl? Przede wszystkim cechował się on porządkiem architektury antycznej, projektowaniem ulic, dzielnic, miast w nowym stylu. W stylu tym wzorowano się na starożytnych budowlach greckich oraz rzymskich i na niektórych budowlach odrodzenia, kopiowano elementów architektury starożytnej, budowle wznoszono na planie zwartym, koła czy prostokąta. W okresie tym dążono do uzyskania efektu harmonii, zrównoważonej kompozycji, wykorzystywano symetrię; w opozycji do baroku przeważały fasady o liniach prostych bez wygięć oraz skrętów; oszczędne wykorzystywano zdobnictwa. Jeżeli już zdecydowano się na zdobnictwa to przedstawiały one uskrzydlone postacie lwów z ludzkimi głowami, orły, wieńce, wazony czy girlandy z róż.

Tagi: klasycyzm, Grecja, Rzym, neoklasycyzm

Powiązany artykuł: Kolejna epoka po renesansie, czyli początki baroku

Brak komentarzy!

 


Zobacz także:

Twórca Pałacu na Wodzie, czyli Domenico Merlini

Domenico Merlini był włoskim architektem działającym w naszym kraju, który urodził się 22 lutego 1730 w Castello w Valsolda nad jeziorem Lugano. [Reklama: www.drew-inwest.pl, firmy budowlane poznań] Zmarł natomiast 20 lutego 1797 w Warszawie. Mając 20 lat opuścił ojczyznę, udał się do Warszawy. W mieście tym mieszkała wpływowa rodzina Fontanów, z którą Merlini był spokrewniony. W momencie przybycia Merliniego do Rzeczypospolitej, kiedy królem był August III Sas, architektem królewskim był Jakub Fontana.

Niemiecki projektant klasycyzmu, Karol Fryderyk Schinkel

Karol Fryderyk Schinkel (z niemieckiego Karl Friedrich Schinkel oraz Carl Friedrich Schinkel) urodził się 13 marca 1781 w Neuruppin, zmarł natomiast 9 października 1841 w Berlinie. [Reklama: wentylacja Olsztyn] Był to niemiecki architekt, projektant oraz malarz, jeden z wybitniejszych twórców okresu klasycyzmu w Prusach. Tworzył również w stylu arkadowym. Szkołą Schinkla nazwano działalność grupy niemieckich architektów, która kontynuowała styl Schinkla. Karol Fryderyk Schinkel narodził się w rodzinie urzędnika kuratorium szkolnego jako 2 z piątki dzieci.

Profesor Uniwersytetu Wileńskiego – Wawrzyniec Gucewicz

Wawrzyniec Gucewicz herbu Syrokomla urodził się przed 5 sierpnia 1753 w Migańcach, natomiast zmarł 21 grudnia 1798 w Wilnie. Był on polskim architektem, który reprezentował klasycyzm. Warto wspomnieć, ze był on również profesorem Uniwersytetu Wileńskiego. Wywodził się z rodziny polsko-litewskiej, posługiwał się polskim imieniem oraz nazwiskiem. Na świat przyszedł we wsi Migańce w parafii kupiskiej, w rodzinie chłopskiej. Był synem Szymona oraz Katarzyny Masulis.


Wszelkie prawa zastrzeżone © 2009