Nowy styl w architekturze, wzorowany na formach architektonicznych starożytnego Rzymu i Grecji. Charakterystyka klasycyzmu.

Nowy styl w architekturze, wzorowany na formach architektonicznych starożytnego Rzymu i Grecji. Charakterystyka klasycyzmu.


Historia narodzin klasycyzmu. Wpływ jej na rozwój sztuki.

Czy budowle powstałe w tym okresie były bogate w zdobienia? Co one przedstawiały?

Klasycyzm w architekturze określany jest jako styl, który wzorował się na formach architektonicznych starożytnego Rzymu oraz Grecji. Jego początki sięgają połowy osiemnastego wieku jako reakcja na formalny przepych architektury baroku irokoko. Określenie klasycyzm oznacza w architekturze nawiązanie do architektury klasycznej. Analogiczny termin Klassizismus, występuje ono w języku niemieckim, w czasie kiedy m.in. we Francji czy w Anglii definiuje się ten okres jako architekturę neoklasyczną. Termin architektura neoklasycystyczna w odniesieniu do klasycystycznej jest błędem, ponieważ mianem neoklasycyzmu definiuje się klasycyzujące tendencje od końca dziewiętnastego wieku. Architektura klasycystyczna posiadała swoje źródła w 2 prądach architektonicznych: francuskim klasycyzującym baroku oraz związaną z nim tradycją racjonalistyczną, jak i w angielskim malowniczym stylu (picturesque), który związany był z rodzącą się potęgą imperium. Na początku XVIII wieku można było zaobserwować prąd w architekturze europejskiej, który sprzeciwiał się tendencjom architektury barokowej oraz rokokowej. Najsilniej można było go zaobserwować w palladianizmie Wysp Brytyjskich, gdzie barok nigdy nie uzyskał takiego bogactwa jak na kontynencie. Także architektura skrzydła Luwru skonstruowanego przez Claude'a Perrault, pałaców w Berlinie oraz fasad bazyliki św. Jana na Lateranie w Rzymie mają cechy klasycyzujące. Wiedza o dorobku kulturowym starożytnych wzrosła w miarę upływu czasu. W 1755 do Rzymu przybył niemiecki historyk Joachim Winckelmann, dzięki któremu zostały opracowane pierwsze syntetyczne dzieje sztuki starożytnej. Sformułował on również najważniejsze cechy oraz pojęcia jakie dotyczyły sztuki antycznej w terminach szlachetnej prostoty oraz spokojnej wielkości. [Reklama: parkiety kraków, serwis rolet zewnętrznych] W 1776 roku pojawiły się grafiki Giovanniego Battisty Piranesi, które obrazowały starożytności rzymskie, później ukazały się także ryciny Stuarta oraz Revetta. Po nich ukazały się także inne dzieła artystów klasycystycznych, które wywarły wielki wpływ na rozwój sztuki oraz architektury XVIII w. Duży wpływ miał również rozwój mieszczaństwa oraz nowe zadania dla architektów czy urbanistów - budynki użyteczności publicznej, takie jak teatr oraz publiczny plac o charakterze reprezentacyjnym, gdzie szukano wzorca w agorze i forum. W latach sześćdziesiątych oraz siedemdziesiątych XVIII wieku klasycyzm przenikał do dalszych państw europejskich, obok podstawowego prądu, który opierał się szczególnie na architekturze greckiej, wytwarzając różne lokalne szkoły. W Niemczech najbardziej zaznaczyła się tradycja Schinklowska, która dążyła do nadania budynkowi zdyscyplinowanej ale również lekkiej struktury. Po upłynięciu zasadniczego okresu klasycyzmu, czyli około 1815 trwał on przez cały wiek XIX jako jeden ze stylów historycznych. Dwudziestowieczne tendencje klasycyzujące zwane jest również neoklasycyzmem.

Czym charakteryzował się ten styl? Przede wszystkim cechował się on porządkiem architektury antycznej, projektowaniem ulic, dzielnic, miast w nowym stylu. W stylu tym wzorowano się na starożytnych budowlach greckich oraz rzymskich i na niektórych budowlach odrodzenia, kopiowano elementów architektury starożytnej, budowle wznoszono na planie zwartym, koła czy prostokąta. W okresie tym dążono do uzyskania efektu harmonii, zrównoważonej kompozycji, wykorzystywano symetrię; w opozycji do baroku przeważały fasady o liniach prostych bez wygięć oraz skrętów; oszczędne wykorzystywano zdobnictwa. Jeżeli już zdecydowano się na zdobnictwa to przedstawiały one uskrzydlone postacie lwów z ludzkimi głowami, orły, wieńce, wazony czy girlandy z róż.

Tagi: klasycyzm, Grecja, Rzym, neoklasycyzm

Powiązany artykuł: Pojęcie historii architektury. Jej wpływ na dzisiejsze czasy.

Brak komentarzy!

 


Zobacz także:

Przedstawiciele z Polski – Stanisław Zawadzki

Stanisław Zawadzki urodził się w roku 1743 w Warszawie, zmarł w wieku 63 lat 19 października 1806 w Warszawie. [Reklama: www.drew-inwest.pl, firmy budowlane poznań] Był on polskim architektem doby klasycyzmu. Jego edukacja zawodowa rozpoczęła się w Rzymie. To tu pobierał nauki w Akademii Świętego Łukasza, tu też zetknął się z projektami Palladia. Gdy wrócił do kraju rozpoczął karierę wojskową (dosłużył się stopnia generała majora wojsk inżynieryjnych).

Wybitni francuscy architekci klasycyzmu

Jacques Germain Soufflot urodził się 22 lipca 1713, zmarł natomiast 29 sierpnia 1780. [Reklama: wentylacja Olsztyn] Był francuskim przedstawicielem klasycyzmu. To on był twórcą kościoła Św. Genowefy w Paryżu (Panteonu - mauzoleum wybitnych Francuzów). Zalicza się go również do pierwszych architektów, którzy w osiemnastym wieku prowadzili badania nad architekturą starożytną.

Droga do kariery Carl’a Gotthard Langhans’a .

Carl Gotthard Langhans urodzony 15 grudnia 1732 w Kamiennej Górze (niem. Landeshut), zmarł 1 października1808 w Grüneiche k. Wrocławia, aktualnie jest to dzielnica Wrocław Dąbie). Był to niemiecki architekt oraz budowniczy, jeden z wybitniejszych przedstawicieli wczesnego klasycyzmu w architekturze Prus.


Wszelkie prawa zastrzeżone © 2009